Overweging bij psalm 115

De kern van deze psalm is duidelijk. Onze hulp komt van de Naam ("ik zal er zijn")  en niet van de goden van de omringende volkeren. 

De psalmist doet goed zijn best om het nutteloze van de afgoden te beschrijven: "monden waarin geen woorden, ogen waarin geen licht, oren waarin geen stemmen, handen die niet tasten en strelen, voeten - maar geen weg te gaan, dood als pieren hun bedenkers, waan je niet veilig bij niets.

Met deze eindeloze opsomming benadrukt de psalmist welk een dwaas je bent als je toch voor een afgod kiest.  

Jezus dwingt ons ook tot het maken van een keuze. Hij zegt: "Je kunt geen twee goden dienen, God en de mammon". 
Er kan er maar één het belangrijkst zijn in je leven. Er kan er maar één op de eerste plaats komen.

Wij leven vaak met "een beetje van dit en een beetje van dat"  We schipperen wat af. We zetten niet alle kaarten op God. We willen ook nog graag een appeltje voor de dorst. 

Wie, wat is een ware God?
Welke God bestaat echt, heeft wel handen en voeten, ogen, oren?
Heel het bijbels getuigenis van eeuwen, al de verhalen die zijn opgetekend: van Abraham, Noach, Mozes, de profeten, tot en met Jezus, zij zeggen: de ware God is de Eeuwige, de Schepper van hemel en aarde.
Zij hebben ervaren: Hij is mijn Hulpe Tegenover, die mij aanziet.
Hij hoort de noodkreten en komt om te redden.
Aan Hem kun je je toevertrouwen.

Van deze God wordt gezegd: Hij woont in de hemel.
Hij is niet direct zichtbaar en tastbaar.
Hij is ook niet manipuleerbaar.
We hoeven hem niet te paaien met offers en beloften.
Hij is een en al menslievendheid.

Dat kan voor ons soms zichtbaar en tastbaar aanwezig komen.
Wanneer we ervaren dat Hij ons aanraakt, dat Hij ons niet loslaat.. 

Wij ervaren dit niet continu. Wij worden meegevoerd door de eisen die de maatschappij aan ons stelt. We zijn bang om het niet bij te benen. Het is de kunst om de focus te blijven houden op de Naam "Ik zal er zijn" en dit in je daden te laten blijken.

Het leven is voor veel mensen een gapende kloof, waarin je terecht komt als je de grip erop verliest. Angst verlamt mensen en maakt dat ze zich afsluiten van het leven. Ik zie dit vaak in mijn werk als psychiatrisch verpleegkundige. Mensen met een depressie die niet anders kunnen dan onbeweeglijk in bed blijven liggen uit angst om de dag te beginnen. Ze kunnen zelfs geen daglicht verdragen. De gordijnen blijven dicht. Een andere bewoner vlucht in zijn eigenmaakte waandenkbeelden om zo het leven voor hem overzichtelijk te houden. Bang als hij is voor controle- verlies. 

Wat een opluchting als je op sommige momenten ervaart dat iets of iemand je optilt. Het leven wordt weer te doen. Er breekt een beetje licht door en de dag ziet er toch iets anders uit. Je hebt er geen verklaring voor, soms is het een gevoel van binnenuit of een zin die iemand zegt of een blik die iemand op jou werpt. Je voelt je gezien. Je komt weer dichter bij jezelf.

Wat is jezelf zijn? Volgens de psalmist ontleen je je identiteit aan datgene of diegene met wie je samenvalt. Als je God op de eerste plaats zet in je leven zul je ook op God gaan lijken. Je stelt je open voor je medemens, je wordt God's instrument, je gaat het Woord leven. Staande op de Liefde die je draagt, kun je je handen toesteken naar mensen die het moeilijk hebben. Zo krijgt onze God daadwerkelijk handen en voeten.

Zingen wij nu over onze God die de noodkreten hoort van zijn volk en afdaalt om te bevrijden.

19-01-2014, Gertrud Becker